فلسفهء زهد در تفكر اسلامى يكى از موضوعات زنده در تعليمات اسلامى « زهد » است . ولى مىتوانيم بگوييم امروز اين مفهوم يك شكل مرده‌اى پيدا كرده ، يعنى دچار انحراف و تحريف شده است . در جلسهء گذشته دو مفهوم و دو تصور از « زهد » را ذكر كردم و عرض كردم اين دو تصور هيچ كدام با تعليمات اسلامى منطبق نيست . زهد يعنى انسان به يك زندگى ساده قناعت كند ؛ در خوراك ، در لباس ، در مسكن و در تمام شئون زندگى ساده باشد و به كم قناعت كند ، اما بر اساس يك حكمت و فلسفهء خاص ، نه بر اساس اينكه كار دنيا از كار آخرت جداست و نه بر اساس اينكه ميان لذت دنيا و لذت آخرت تضاد و تعارض است ، بلكه براى ضرورتهايى كه يا عموماً و يا در مواقع و ظروف خاصى پيش مىآيد كه عرض كردم يكى از آنها ايثار است ؛ يعنى انسان در شرايطى كه افراد ديگر هم احتياج دارند و فقيرند ، به خاطر اينكه بتواند به آنها خير و كمك برساند ، خودش براى خودش محروميت ايجاد مىكند . اين يك كار فلسفه‌دار و يكى از شكوهمندترين خصائل انسانى است كه انسان خودش را فداى ديگران بكند ، لذت و آسايش خودش را فداى لذت و آسايش ديگران بكند . اين آن چيزى است كه قرآن كريم در سورهء مباركهء هَلْ اتى با زبان بسيار رسايى آن را ستايش كرده است . در ارتباط با آن داستان معروف است كه على عليه السلام و خاندان پاكش غذاى